Drie vragen over… werkgeluk

Vraag 1. Is inzetten op werkgeluk niet stiekem een manier om het niet over salaris te hoeven hebben? Of zien we werkgeluk bij Aafje echt als iets dat náást een goede beloning staat?

“Uit verschillende onderzoeken blijkt dat het salaris niet de belangrijkste drijfveer is wat betreft werkgeluk. Het gaat om meer dan geld: of je plezier uit je werk haalt, of je met voldoening thuiskomt, of je verbinding voelt met je werkplek. Plus: sfeer en betrokkenheid. Dit blijkt allemaal veel belangrijker dan het salaris. Natuurlijk geldt dit voor de één meer dan voor de ander. Maar als ik mensen spreek, zeggen genoeg collega’s: ‘Ik vind mijn werk zo leuk en ik doe het met zoveel liefde dat het geld me minder uitmaakt.’ Dat heb je in deze sector.

Er is hier en daar wel onvrede over bijvoorbeeld de cao of de taakverdeling binnen functies. Als ik hier vragen over krijg, is het niet aan mij om die te beantwoorden. Maar ik kan collega’s wel doorsturen naar de juiste personen om dit mee te bespreken, zoals de teamcoach of -manager. Ik voer vooral gesprekken met nieuwe medewerkers over het vinden van hun plek. En met vrijwillig vertrekkende collega’s om te kijken wat we beter kunnen doen als werkgever. Daarnaast ben ik er als onafhankelijke, anonieme collega om mee te sparren bij twijfels, onzekerheden en obstakels.”

Vraag 2. Legt de werkgeluk-focus niet een nieuwe druk op ons? Mag iemand niet gewoon een baaldag hebben en even mopperen, zonder meteen ‘gecoacht’ te moeten worden?

“Ik vind deze vraag heel cool. Want ik heb zeker niet als doel dat iedereen huppelend door de gang heen gaat. Ik wil juist dat die baaldagen er mogen zijn en dat iemand dat ook gewoon durft te zeggen: ‘Vandaag was echt helemaal niks, maar morgen probeer ik het opnieuw.’ Daarom is het volgens mij belangrijk om werkgeluk te verankeren in de organisatie. En om een fijne, veilige én blijvende praatcultuur te creëren. 

In sommige teams zeggen ze alles tegen elkaar. In andere is dat lastiger. Dan kan het best een opluchting zijn dat je zulke dingen kunt delen met een onafhankelijk iemand. Want het werk in de zorg is soms nu eenmaal best zwaar. Werkgeluk draait volgens mij meer om eerlijkheid en alles draagbaar maken, dan om het vermijden van zulke onderwerpen.”

Vraag 3. Grenzen stellen is onderdeel van werkgeluk. Steunt Aafje collega’s ook als ze ‘nee’ zeggen tegen bijvoorbeeld een extra dienst of een te heftige cliënt? Om hun werkgeluk te beschermen.

“We proberen altijd rekening te houden met ieders wensen en behoeften. Maar daarnaast moet de organisatie wel blijven draaien. Dus het is altijd samen zoeken naar mogelijkheden. Grenzen stellen en transparant zijn, is daarbij belangrijk. Dat heeft ook te maken met verpleegkundig leiderschap: geef aan wat je nodig hebt en geef ook aan wat niet lukt bij de teamcoaches en -managers en planners. Zij kunnen net even wat dieper inzoomen op situaties en concreet aan de slag. Ik kom daarna pas in beeld. Om te kijken wat we nog meer kunnen doen om iemands probleem op te lossen óf om te leren van de beleving van de collega’s.

Ik heb zelf ervaren dat er bij Aafje heel veel kan en mag. Als je het gesprek maar aangaat. Het is meer de angst in ons hoofd dat iets moeilijk is. Daar hoop ik een ‘eerste stap’ in te kunnen zijn voor collega’s. Vanuit collegialiteit en een onafhankelijke positie én in een anoniem en open gesprek. Samen kijken we of we een stukje naar elkaar toe kunnen komen. Dat werkt twee kanten op. Als jij je als medewerker gehoord en geholpen voelt, wil je die extra dienst of die heftige cliënt de volgende keer misschien wél aannemen.”

Heb je dit gelezen, en blijf je zitten met een prangende vraag? Stel ‘m aan Fleur: e-mail naar en zet in de onderwerpregel: ‘Drie vragen over werkgeluk’.