Voorbeeldbrief Rouwverwerking

Een jaar geleden is mijn vrouw na een lang ziekbed overleden. Ik dacht dat ik in de periode van haar ziek zijn al voor een groot gedeelte afscheid had genomen en het verlies makkelijker zou kunnen dragen. Nu, na ruim een jaar dek ik nog steeds de tafel voor twee en heb ik hele gesprekken met haar. Ook haar kleding durf ik niet weg te doen. Mijn zoon komt ook niet meer thuis. Hij vindt dat ik meer afstand moet nemen en weer wat met mijn leven moet doen en de draad oppakken. Ik kan er met niemand over praten, ze begrijpen mij niet. In het begin had men begrip en kon ik mijn verhaal kwijt. Het voelt nu als lastigvallen, ben erg op mezelf en voel me eenzaam. Wat kan ik doen?

Reactie

Het verlies van een levenspartner is zeer ingrijpend. Dat u daardoor uit balans bent is logisch. U beschrijft dat u gesprekken met uw overleden vrouw voert. Gedurende uw huwelijk was zij degene met wie u overlegde, de voors en tegens op een rijtje zette en beslissingen nam. Dat u deze gesprekken in uw hoofd nog steeds met haar voert is dan ook begrijpelijk. Dit is een voortzetting van een jarenlang patroon.

Over het algemeen genomen kost het tijd om zich echt te realiseren dat iemand er niet meer is. De tafel voor twee personen dekken is een bekend fenomeen. Evenals de moeite die u heeft met het weggooien van de kleding. De onherroepelijkheid van haar dood wordt erdoor benadrukt, wat voor u waarschijnlijk buitengewoon pijnlijk zal zijn.

Belangrijk is dat u praat met anderen over uw verdriet en gemis. Dit helpt u om te verwerken en op den duur het leven weer op te pakken. Aangezien u schrijft dat uw omgeving zich terug lijkt te trekken zou het misschien voor u het prettig zijn om met lotgenoten in gesprek te gaan. U kunt zich eventueel aanmelden voor de rouwverwerkingsgroep die door het Algemeen Maatschappelijk Werk van de Aafje wordt gegeven. Indien u liever individuele gesprekken heeft kunt u zich ook daarvoor aanmelden bij het Algemeen Maatschappelijk Werk van de Aafje.

<< Ga terug naar Hulp Online